و همچنين است حال در قنوت عصر هرگاه متذكر شد بعد از فراغ از صلاة عصر در حالتى كه باقى نمانده باشد از وقت مگر به مقدار ركعت يا ركعتين ، پس قنوت مأتي به در جميع صور اداء خواهد بود ، مگر قنوتى كه اتيان شود بعد از انقضاى وقت . بعد از اطلاع و تأمل در آنچه مذكور شد نبايد تأمل در آن شود ، بنابراين مراد فقهاء نبايد قضا به معنى معروف باشد ، بلكه مراد اين است چون كه قنوت بعد از محل خود اتيان شده از اين جهت تعبير از آن به قضا نموده‌اند ، اگر چه در اكثر صور متصف به وصف اداء بوده باشد . مخفى نماند آنچه مذكور شد كه قنوت در غير محل خود واقع شده در غير صورت اولى است ، و اما در صورت اولى پس در محل خود واقع شده است . مطلب ثانى : آن است كه حكم مذكور چنانچه ثابت است در صلوات مفروضه ثابت است در صلوات مندوبه ، به همان تفصيل كه در صلوات مفروضه مذكور شد . مطلب سوم : آن است كه جهر راجح است در قنوت مطلقا ، خواه در نماز جهرى بوده باشد يا نماز اخفاتى ، لكن در حق امام و منفرد . أما در حق ماموم پس اخفات در آن راجح است اگر چه در نماز جهرى بوده باشد ، اين در صورتى كه با جهر سماع امام متحقق شود ، تأملى در آن نيست . و اما در صورتى كه بعد از امام بوده باشد به حدى كه اجهار موجب اسماع امام نشود محل تأمل است ، لكن باز ظاهر اين است كه جهر در حق او مرجوح و اخفات راجح بوده باشد ، چنانچه در مبحث قرائت بيان شد . بدان كه ضبط شديد در جهر و اخفات در صلوات يوميه مقتضى اين است كه گفته شود : اقوال ثابته در نماز مغرب و عشا به اعتبار رجحان جهر و اخفات در